Węzeł łączący miłość i sympatię

Jaki teraz jest węzeł łączący przychylność (sympatię, miłość) z zabiegami wychowawczymi? I tę sprawę poruszaliśmy już poprzednio. 1 J. Mirski powołuje się na "sympatię witalną", umiłowanie do wszystkiego, co żywe, jako cechę charakteryzującą pewnych ludzi i dysponującą do pracy wychowawczej. Ale taka "witalna sympatia" jest pojęciem zbyt nieokreślonym, aby można powoływać się na nią jako na rzecz ustaloną. (Mirski, op. cit., s. 182). Przychylność skłania do udzielania pomocy osobom lubianym, lecz pomoc ta może ograniczać się do czynności opiekuńczych i do chętnego spełniania żądań dziecięcych. Właściwy zabieg wychowawczy podejmuje dopiero ta życzliwa dla dziecka osoba, która znając i rozumiejąc dziecko zorientuje się, iż taki zabieg może być dla dziecka czymś korzystnym. Wysuwa się tu zatem moment rozumienia dziecka jako warunek skutecznego zabiegu wychowawczego ze strony życzliwej osoby, a zdolność do rozumienia - jako jeden z istotnych składników zdatności wychowawczej (czy też talentu pedagogicznego).

Podobne strony: Gry Pałac calling card Nauczyciel jako zawód i nie tylko.